“کوروش در ذهن آدمیان نه تنها خاطره یک سلطان بزرگ و مقتدر که یاد یک پادشاه خوب و عادل را برجا گذاشته است. در مناطقی که به تصرف در می‌آورد از او به عنوان منجی آزادی استقبال می‌شود. سلطنتش از گند همه آن زشت کاری هایی که معمولا در تثبیت شهرت و قدرت یک‌ فرمانروای فاتح دخیل‌اند پاک و منزه است. کوروش به راستی یکی از شریف‌ترین چهره‌های عهد باستان است که همه با رضایت خاطر او را “پدر ملت” می‌نامیدند.کوروش با همه اعتقاد و علاقه‌ای که به اهورامزدا داشت هیچ‌گاه درصدد برنیامد که آن را بر ملت‌هایی که امپراطوریش را تشکیل می‌دادند و افکار و اعتقادات مذهبی‌شان هیچ‌گونه مطابقتی با پارسیان نداشت تحمیل کند.
مورخ دوست دارد در برابر چنین چهره والایی سر تعظیم فرود آورد و روی اصالت و نجابت او انگشت بگذارد. زیرا اگر هم بتوان پادشاهانی نظیر کوروش پیدا کرد با تعدادشان از انگشتان دو دست بیشتر نیست. این شاهان با فضیلت و تقوا و علاقه‌مند به خیر و سعادت معاصران زمانشان، خویشتن را از تاریخ جدا می‌کنند. اینان برای برجا ماندن در وضعی که بوده‌اند نه نیازی به شرکت در مسابقه صحنه‌سازی‌های جنگی دارند و نه نیازی به رویای دست یافتن به افتخار. برای آنان همین بس که اداره‌کنندگان خردمند امور ملت‌هایشان بوده‌اند. کوروش به راستی به آن دسته از قهرمانان پاک و بی‌غل و غش تعلق دارد که به راستی توانسته‌اند استحقاق مهر و محبت رعایای خویش را داشته باشند و برای همین است که ایرانیان مدتها پس از مرگ کوروش مکرر می‌گویند:داریوش مردی سوداگر، کمبوجیه ستمگر و کوروش پدر بوده است.”